สวัสดีค่า
 
 
 
น้องปรางค์มาแล้ววว<3
ทีแรกจะอัพกลอนคะคิดแล้วไม่ดีกว่า(?)
วันนี้หนูจะมาแนะนำสมาชิกในครอบครัวคะ
 
 
images by free.in.th" alt="น้อง" />
 
 
น้องชายหนูเองคะ><น่ารักมั้ย
น้องหนูชื่อเด็กชายปรัชญ์คะ
ตอนนี้ก็อายุ14ปีแล้วอ่อนกว่าหนูสามปีคะ
 
 
เห็นอะไรมั้ยคะ??
น้องหนูเป็นเจ้าชายนะคะ><
 
เป็นเจ้าชายของบ้านเราคะ
ทุกคนอาจจะคิดว่า อะไรโอ๋น้องเดี๋ยวเสียเด็กหรอก
 
 
แล้วคุณรู้มั้ยคะ
.
.
.
 
 
ว่าน้องชายหนูเป็น"ออทิสติก"คะ
 
ทำความเข้าใจก่อนนะคะ
 
ออทิสติกไม่ใช่ดาวซินโดรม
(ดาวซินโดมคือแบบสายันคือมีความผิดปกติที่โคโมโซมคะ)
 
ส่วนออทิสติกไม่มีใครรู้ว่าเกิดจากอะไรคะ
แต่แม่หนูบอกว่าน่าจะผิดปกติตอนการฟอมตัวของสมอง
 
งงมั้ยคะ ไม่งงเนาะว่ากันต่อคะ
เหตุใดเค้าจึงเป็นเจ้าชาย
 
คำว่าเจ้าชายไม่ได้หมายความถึงราชนุกูลผู้สูงส่งเพียงอย่างเดียว
สำหรับหนูคำว่าเจ้าชายมันหมายถึงคนที่เราจะรักและดูแลเค้าไปตลอดชีวิต
น้องหนูเป็นเจ้าชายของหนูคะ
 
หลังจากวันที่ครอบครัวเราได้รู้ว่าเรามีน้องชายเป็นคนพิเศษ
 
ครอบครัวเราต้องปรับเปลี่ยนทุกอย่างคะ
คุณแม่ต้องเลิกขายของเพื่อจะมาทุ่มเททุกอย่างให้กับน้องชาย
 
แม่เคยพูดกับหนูว่า
แม่เสียใจนะที่ตอนนั้นสนใจน้องซะลืมส่งเสริมความสามารถของหนู
ถ้าเกิดย้อนเวลาไปได้แม่จะผลักดันหนูให้มากกว่านี้
 
แต่หนูไม่เคยเสียใจเลยคะ
เพราะจะมีแม่ซักกี่คนคะที่จะเลี้ยงลูกปกติให้เสียสละทุกอย่าง
ให้กับน้องคนพิเศษของเราได้
หนูเชื่อคะว่ามีน้อยมาก
เพราะฉะนั้นหนูจึงรับไม่ได้หากเห็นครอบครัวไหนมีลูกปกติ
ที่คอยแกล้งลูกพิเศษหรือไม่สนใจเค้า
 
หนูรู้สึกว่าในเมื่อคุณทำให้เค้าเกิดมาได้ทำไมคุณไม่เลี้ยงเค้าให้ดีละ
 
ที่ข้างบนส่งเค้ามาอยู่กับเราก็เพราะอยากให้เราดูแลเค้าให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
 
 
 
น้องหนูเป็นออทิสติกขั้นรุนแรงคะ คือบกพร่องทุกด้าน
เค้าไม่สามารถเคี้ยวข้าวได้ถ้าเราไม่สอน
ร้ายกว่านั้นคือน้องหนูพูดไม่ได้คะ
แต่หนูก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันแปลกหรืออะไร
กลับรู้สึกว่าเพราะน้องทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนไปในหลายๆเรื่องคะ
น้องทำให้หนูเป็นคนอดทน น้องทำให้หนูรู้จักเสียสละ
ทั้งชีวิตหนูเป้าหมายเดียวคือทำทุกอย่างเพื่อเป็นที่พึ่งให้เค้า
 
มันไม่สำคัญคะว่าน้องจะเป็นใครเป็นอะไร
แย่แค่ไหนคนภายนอกจะมองยังไง
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหนูคือน้องคะ
 
 
 
 
วันนี้จะขอจบตอน1เพียงเท่านี้นะคะครั้งหน้าจะมาต่อตอนสอง
เจ้าชายกับแฮปปี้แฟมมิลี่^^
เอนทรีย์นี้อาจจะไม่มีอะไรมากแต่หนูหวังว่า
คงจะเป็นประโยชน์กับคนอื่น
ไม่ใช่เฉพาะคนที่มีญาติเป็นออทิสติกนะคะ
 
ต่อให้เป็นคนปกติ
ก็ล้วนต้องการความรักคะ
แล้วตอนนี้คนรู้มั้ยคะว่าคนข้างกายคุณนั้นคิดอะไรอยู่
เค้าต้องการความรักจากคุณมากแค่ไหน?
ถ้ายังไม่ได้เริ่มก็เริมกันซะนะคะ<3
 
 
เมื่อใดที่คุณรักใครโดยไม่หวังผลตอบแทนเมื่อนั้นหละคะ
คุณจะได้รู้ว่าความสุขมันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม^^
 
 
 
 
คอนแทคมี:: twitter @babyprang
FB:::   Pongprang Sumrit
about autistic:::  สามารถขอเบอร์รับคำปรึกษาจะคุณแม่หนูได้ผ่านท่างอีเอ็มนะคะถามหนู
  ก็ได้คอมเมนต์ไว้ได้นะคะ

edit @ 18 Sep 2011 01:56:56 by เด็กน้อย_BABY

Comment

Comment:

Tweet

ทั้ง คุณเจ้าของ blog และ น้องชาย

น่ารักมากคะ

ความคิด ของ writer

มันเยี่ยมมาก

คุณแม่ ของ writer ต้องดีใจและก็ภูมิใจ กับคุณแน่ๆ

Fighting น่ะ

เป็นกำลังใจให้ ค่า


reader คิดว่า คนที่มอง เด็กออทิสติก แปลกๆ

ที่แปลก และน่าสงสาร คือตัวคนมองต่างหาก

ไม่ใช่ที่ตัวเด็ก

แถวบ้าน reader มีเปิดโรงเรียน สำหรับเด็กพิเศษ

และ reader ก็รู้สึกว่า พวกเค้า พิเศษ จริงๆ

พวกเค้า น่ารัก จริงใจ และก็น่าทะนุถนอมมาก

ขอให้ writer และก็ น้องชาย มีชีวิต ที่ดี และก็มีความสุขในทุกวันนะคะ

ฝากส่ง ความรักให้น้องชาย ด้วยค่ะ

^_^

#5 By Viky (115.67.0.61) on 2012-03-07 16:20

ในปัจจุบันนิวยอร์กเจ็ตส์ซึ่งเป็นชื่อเดิมที่นิวยอร์กไททันส์เริ่มต้นขึ้นในปี 1960 และเล่นเกมของพวกเขาในนิวยอร์ก

#4 By Jets Jerseys (184.22.233.219) on 2011-12-17 14:41

สู้ๆนะคะ ^^ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
big smile big smile big smile big smile big smile

#2 By E V E R G R E E N on 2011-10-24 20:19

ยินดีที่ได้รู้จักกับเจ้าชาย
หนูปรางค์เองก็เป็นเจ้าหญิงนะ
ยกให้เลยที่ รักและเข้าใจทีั้งคุณแม่และน้อง
หายากนะเด็กอายุ 17 ที่จะคิดได้แบนี้
ส่วนใหญ่จะคิดแต่เรื่องของตัวเอง
อ่านแล้วปลื้มและภูมิใจแทนคุณแม่จังเลย
ป.ล.หนูกับน้องอายุเท่าลูกคนกลางกับคนเล็กของพี่เลยค่ะ
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
confused smile

#1 By พังเพรียว on 2011-09-19 19:50