[FICTION]THE MISSION

posted on 07 Mar 2012 02:37 by lonlyjae in themission

T H E M I S S I O N

.

.

.

 

[INTRO]FICTION The mission [yunjae,yoosu,changmin]

writer::babyprang,lonlyjae

Rate::PG-NC

คำเตือน เรื่องราวในฟิคเป็นเหตุการณ์สมมติไม่มีอยู่จริงไม่ได้จงใจทำให้ศิลปินเสื่อมเสียแต่อย่างใด

    หากท่านใดไม่ชอบกรุณากดออกจากเพจด้วยความสงบคะ

.

.

.

.

.

 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::T H E M I S S T I O N::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

 

 

 

 

 

“อ๊ะ!  อื้มมม”

.

.

.

เสียงครางแสนหวานดังก้องไปทั่วห้องพักหรูใจกลางกรุงโซลร่างสองร่างบดเบียดจนแทบจะจมหาไปกับเตียงร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเรียงตัวสวยงามนอนราบไปบนเตียงบนตัวของร่างสูงคงไม่ใช่ใครนอกจากร่างบางที่แสนยั่วยวนนั้นกำลังเริงระบำอยู่บนร่างกายอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อนกายขาวครางหอบกระเส่าร่างกายทั้งสองเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมือขาวจิกลงบนไหล่ลาดอย่าเผลอตัว ก่อนจะฉุดร่างสูงขึ้นมานั่งเพื่อมอบจูบอันเร่าร้อน ปรนเปรอรสรักอันแสนร้อนแรงและอ่อนหวาน ฝ่ายร่างสูงที่ทนความร้อนแรงของคนด้านบนไม่ไหวเริ่มสวนส่วนแข็งขืนที่ฝังอยู่ในกายขาวนวลด้วยแรงอารมณ์ ราคะที่ไม่อาจมอดดับ

 

“อ๊า นายแกล้งฉันคนบ้า อ๊ะ อ๊ะ!”

 

“ก็คุณยั่วผมเองนี่ อ๊า คุณนี่รัดแน่นเป็นบ้าเลย อื้มม”

 

คำพูดน่าอายเปล่งออกมาจากรึฝีปากหยักทำกายขาวที่แสนเร่าร้อนขึ้นสีจัดจนแดงไปทั้งตัว

 

“งั้นรอบเดียวก็คงไม่พอละสิ…อ๊ายุนโฮ อ้ะ! แรงอีกสิ แรงกว่านี้สิ”

 

“คุณนี่น้า ไหนบอกไม่ชอบใจร้อนไปได้”

 

.

.

.

.

บทเพลงรักอันแสนร้อนแรงดำเนินไปจนถึงห้วงทำนองสุดท้าย และเริ่มขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับไร้วันไร้คืน จนคนทั้งคู่หมดแรงและหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นพร้อมๆกันในรุ่งสางของอีกวัน

.

.

.

.

.

.

“อื้มมมม ยุนโฮ นายจะรีบไปไหนของนายน่ะวันนี้มีงานเหรอ”

 

“ใช่สิคุณ วันนี้ผมต้องเข้าประชุมตอน9โมงนะเนี่ย คุณก็น่ารักเกินไปจนเราไม่ได้นอนกันทั้งคืนเลยฮะๆ”

 

“ไอ้บ้าเอ้ย นี่นายฟันฉันแล้วทิ้งรึไงฮะ”

 

“เขาไม่เรียกว่าฟันแล้วทิ้งหรอกครับคุณคิม ก็ผมฟันคุณไปตั้งหลายรอบแล้วนี่นา”

 

“ไอ้บ้า!!!”ไม่ว่าเปล่าร่างบางคว้าโทรศัพท์เครื่องสวยของร่างสูงทำท่าจะปาใส่ดีที่คนตัวโตกว่าเข้ารับไว้ได้ทัน

 

“ร้ายนักนะคุณผมไปก่อนนะ เออวันนี้อย่าใส่เสื้อคอกว้างนักละถ้าไม่อยากโดนล้อ”พูดไม่ทันขาดคำหมอใบโตก็อัดเข้าเต็มหน้าหล่อๆที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!”

 

 

 

“ช่วยมาเอาคืน แรงๆ ด้วยนะครับ”

 

.

.

.

.

.

ร่างสูงเดินออกจากห้องไปแล้วแต่คนตัวเล็กก็ยังคงหนังแก้มแดงอยู่ที่เดิม ก็ใช่สิใจเต้นไปกับคู่หมั้นของตัวเองแล้วนี่นา

.

.

.

.

.

 

ร่างบางได้แต่อารมณ์เสียอยู่ในใจแจจุงกับยุนโฮพบกันในงานเลี้ยงของครอบครัวแม่ของแจจุงกับแม่ของยุนโฮเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนคุณนายคิมและคุณนายชองก็เลยอยากให้ลูกทั้งสองของเธอได้เป็นเพื่อนกัน หลังจากวันที่รู้จักกันไม่นานนักยุนโฮก็บอกคุณนายชองว่าตนอยากแต่งงานกับแจจุงแทนที่คนเป็นแม่จะคัดค้านไหงคุณนายคิมดันเห็นดีเห็นงามกับคุณนายชองไปซะได้ วันที่แจจุงรู้ถึงกับอารมณ์เสียตามไปด่ายุนโฮถึงบริษัทอ้างว่าตัวเองแมนทั้งแท่งอย่างงั้นอย่างงี้

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

Flash back

.

.

.

.

“นายบ้ารึเปล่ายุนโฮนายเป็นบ้าอะไรของนาย!ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับนาย!!!ไปยกเลิกเรื่องที่พูดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

 

“ผมไม่ได้บ้า ผมอยากแต่งงานกับคุณและผมจะไม่คืนคำ” ยุนโฮพูดก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่า

 

“ไม่ต้องเข้ามาเลยนะ!!ออกไปชองยุนโฮไอ้คนเฮงซวย!”

 

“คุณอยากจะลองจูบกับคนเฮงซวยแบบผมไม่ละเด็ดนะคุณ”

 

“อี๊!!!!!!เก็บปากเน่าๆของนายไปเถอะปล่อยฉันนะ บอกให้ปล่อยไงไอ้บ้า!”

 

“งั้นเรามาเล่นเกมส์กันหน่อยมั้ยละ??”

 

“เกมส์บ้าอะไรของนาย!!!”

 

“เกมส์นี้เค้าเรียกว่าThe Mission”ร่างสูงขยับชิดริมฝีปากของอีกคน

 

“เกมส์นี้ไม่ยากคุณกับผมคนละหนึ่งข้อถ้าคุณตกหลุมรักผมผมชนะเกมส์จบ”

 

“แต่ถ้าไม่ คุณจะชนะและได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการว่าไงละรับคำท้ามั้ย??”

 

“นายคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอเอาสิ!!แล้วเราจะได้เห็นดีกันชองยุนโฮ!!!!”

 

“ระวังเถอะคิมแจจุงหัวใจของคุณน่ะมันจะกลายเป็นของผม”

 

 
 
 
to be con.....
 
 
 
 
 
 
 
talk:)
 
กลับมาแล้วจ้าาา ฟิคยาวเรื่องแรกของปรางค์นะคะ555อยู่ๆก็อยากแต่งตอนสอบแท้ๆ555
เรื่องนี้มีNCด้วยตื่นเต้นอ่ะ555ปรางค์แค่คิดพลอตค่าเพื่อนช่วยแต่งตรงฉากNCบอกตรงๆยากมาก
ยังไงก็ของฝากฟิคthe missionไว้ด้วยนะคะ ติชมทวงฟิคได้เสมอคะ
เรื่องเก่ายังไม่ลืมนะคะแต่ขอเวลาปรางค์หาไฟล์ก่อนTTมันหายไปไหนไม่รู้จะรีบหาให้ได้เร็วที่สุดเลยคะ
ขอคุรที่มาเยี่ยมเยือนกันนะคะ ขอบคุณคะ :)

edit @ 7 Mar 2012 02:59:43 by เด็กน้อย_BABY

 
สวัสดีคะ สวัสดีคะ<3
 
 
 
xD
 
ปรางค์กลับมาแล้วค้าาาาาาาาาาาาาาาา
 
 
เหนื่อสุดๆอาทิตย์ที่ผ่านมา ปรางค์เปิดเทอมมาได้สามอาทิตย์แล้วคะ
งานตรึมไม่ว่าจะเป็นรายงานโครงงานหรือหนังสั้น5555
 
วันนี้ขอแอบมาพักเหนื่อยด้วยการเมาท์มอยเรื่องน้องชายยยย
 
เมื่อเสาร์ที่นู้นนนน สองอาทิตย์ที่แล้วน่ะคะ
ปรางค์มีงานต้องไปถ่ายวีดิโอเรื่องการทำขนมจากกับเพื่อนที่ร้านเพื่อนแถวๆหนองมน
 
ประเด็นมันอยู่ที่ว่า...
ปรางค์ต้องหิ้วเจ้าชายไปด้วยไงคะ><
เอิ่ม พอดีแม่ไม่ว่างพ่อไม่อยู่ก็หอบกันไปคะ
 
ปรางค์กับน้องและแม่ตื่นแต่หกโมงเช้าคะรถมารับ7โมง
สามแม่ลูกรีบอาบน้ำกัน พ่อก็ไม่อยู่แต่เช้า เพลียจริงๆ
หลังจากรถมารับแม่ก็เดินทางไปประชุมเกี่ยวกับเด็กออทิสติกวัยรุ่น
ที่ ร.ร.ห้วยกะปิชลบุรีคะ หนูกับน้องก็ไปนั่งกันอยู่ที่นั่นงุ้งงิ้งๆกันอยู่สองคนแม่ก็ประชุม
พอเวลาสิบโมงห้างเปิด หนูก็เลยขอแม่พาน้องขึ้นสองแถวไปบิ๊กซีแถวๆนั้นคะ
แล้วการผจญภัยของเด็กสอง "อ" (ออทิสติกและอออ้วน)
 
 
ก็เริ่มต้นขึ้นนนนนนนนนนน!!!
ปรางค์นัดเพื่อนไว้ตอนเที่ยงที่หนองมน
เหลือเวลาเกือบๆสองชั่วโมงเลยพาน้องกินข้าวคะ
 
เราตัดสินใจเข้ามากินยาโยอิ(เพราะหนูอยาก)
 
พอเข้ามาหนูก็ยื่นเมนให้น้องคะหนุสั่งของหนูแล้วน้องก็เอามือเคาะๆที่...
 
 
รูปข้าวชุดไก่เทอริยากินั่นเองงง
 
เจ้าชายไฮโซ ชอบรับทานเป็นชีวิตจิตใจ
จากนั้นยังไม่พอคะ
เจ้าชายน้อยของหนูมันเคาะไม่หยุดคะ
 
ยังไปเคาะที่ทาโกยากิอีก
 
คุณพระ!!!
 
รู้กินรู้อยู่สุดๆ=w=
 
 
เมื่อเราสองคนกินๆๆๆๆๆ
 
จ่ายตัง
 
 
ส่งแบงค์ห้าร้อยไปได้ทอนมาหกบาท==
 
กินเก่งกันจริงๆ<3
 
ตอนนั้นใกล้เที่ยงแล้วคะ
หนูเลยพาน้องไปรอรถเพื่อจะไป "หนองมน"
 
แต่
 
 
 
ฟิ้ววววววววววววววววววววววววววววว
 
 
ไม่มีรถสองแถวคะ
 
ปรางค์เลยต้องพาน้องขึ้นรถ ส้ม
 
คนชลบุรีคงรู้จักกันดี
รถส้มพลังวิ่ง ___สองแรงเต่า__
 
 
เอิ่มมมม นั่งรถไป เจ้าชายท่านนั่งริมหน้าต่างคะ
 
 
ชมวิวกันเพลินสุดท้ายก็มาถึง "ตลาดหนองมน"โดยสวัสดิภาพ

หนูลงตรงสะพานลอยแต่..
 
ร้านเพื่อนหนูอยู่สุดนู้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
 
สอง "อ"เดินกันขาแทบขวิด 
 
พอถึงหนูและเพื่อนก็ทำงานและน้องก็รอ
 
น้องรอนานร้อน แต่น้องก็ไหวเก่งที่สุดเลยยยยยยยยยยยย
 
เพื่อนๆก็เล่นกับน้องกันใหญ่ วันนี้เป็นอีกวันนึงที่ 
 
สนุกมากคะ!
 

edit @ 3 Dec 2011 15:08:12 by เด็กน้อย_BABY

สวัสดีค่าาาาา<3
 
 
 
อะไรของปป.วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจเขียนบลอค
ตามชื่อเอนทรี่ย์ มอหก..ทางแห่งฝันหรือทางตัน
เข้าใจอารมณ์เลยคะ ในหัวมีแต่ทำว่า
 
 

-หนังสือ
-กดดัน
-ต้องสอบติด
-ต้องติดต้องติด
 
เพื่อนๆของปรางค์เครียดกันมากแบบหน้ามือเป็นหลังมือ
เพื่อนจากคนที่ไม่เอาอะไร มันเปลี่ยนไปยังกะคนละคนเลยคะ
 
มันเครียดคะมันเครียด
 
สำหรับปรางค์ไม่คิดมากคะเนื่องจากตัวปรางค์เองก็มีแนวทางของตัวเอง
ปรางค์ว่า บางทีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็อาจจะไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตนะคะ
คนเราย่อมมีทางเลือกเป็นของตัวเองเหมือนปรางค์ที่เลือกแล้ว:)
 
งงละเซ่ปรางค์เลือกอะไร??
ปรางค์เลือกจะเรียนพรีดีกรีนิติรามให้จบคะ
 
มันก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวนะคะ
 
ตอนนี้คงยังมีบางคน ที่ยังสับสน งง มึน อึน==
และความรู้สึกอื่นๆที่ยังไม่อาจบรรยายได้
 
อย่าคิดมากนะคะ ไม่ว่าเราจะเลือกอะไรเราก็ต้องทำมันให้ดีที่สุด
ไม่มีใครบอกได้หรอกคะว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรา
มีแต่เราเท่านั้นหละคะที่จะบอกได้ว่าอะไรคือ สิ่งที่เหมาะกับตัวเรา
อย่าคิดว่าทำไม่ได้ตั้งแต่ยังไม่ลงมือทำ
อย่าคิดว่าโง่ ถ้าคุณยังเรียนมาถึงมอหกได้
 
อย่าคิดว่าคุณไม่ใช่ถ้าใจของคุณไม่ได้บอก
 
อย่าคิดมากนะปรางค์ขอย้ำคำนี้เพื่อนๆทุกคน
เมื่อไหร่ที่เราท้อเราก็จะหมดหวังไงคะ
ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้หรอก:)
 
 
สำหรับคนที่ได้ที่เรียนแล้วปรางค์ก็ยินดีด้วยนะหวังว่าทุกคน
จะประสบความสำเร็จดังใจหวัง
 
ใครอ่านผ่านมาขอให้สมปรารถณาทุกอย่าง
 
 
สู้ๆ มอหกแค่จิ้บๆ
 
 
ตกลงมันคงไม่ใช่ทางตันแล้วใช่มั้ย?


edit @ 27 Oct 2011 20:41:47 by เด็กน้อย_BABY

 
 
 
 
 
สวัสดีค่า
 
 
 
น้องปรางค์มาแล้ววว<3
ทีแรกจะอัพกลอนคะคิดแล้วไม่ดีกว่า(?)
วันนี้หนูจะมาแนะนำสมาชิกในครอบครัวคะ
 
 
images by free.in.th" alt="น้อง" />
 
 
น้องชายหนูเองคะ><น่ารักมั้ย
น้องหนูชื่อเด็กชายปรัชญ์คะ
ตอนนี้ก็อายุ14ปีแล้วอ่อนกว่าหนูสามปีคะ
 
 
เห็นอะไรมั้ยคะ??
น้องหนูเป็นเจ้าชายนะคะ><
 
เป็นเจ้าชายของบ้านเราคะ
ทุกคนอาจจะคิดว่า อะไรโอ๋น้องเดี๋ยวเสียเด็กหรอก
 
 
แล้วคุณรู้มั้ยคะ
.
.
.
 
 
ว่าน้องชายหนูเป็น"ออทิสติก"คะ
 
ทำความเข้าใจก่อนนะคะ
 
ออทิสติกไม่ใช่ดาวซินโดรม
(ดาวซินโดมคือแบบสายันคือมีความผิดปกติที่โคโมโซมคะ)
 
ส่วนออทิสติกไม่มีใครรู้ว่าเกิดจากอะไรคะ
แต่แม่หนูบอกว่าน่าจะผิดปกติตอนการฟอมตัวของสมอง
 
งงมั้ยคะ ไม่งงเนาะว่ากันต่อคะ
เหตุใดเค้าจึงเป็นเจ้าชาย
 
คำว่าเจ้าชายไม่ได้หมายความถึงราชนุกูลผู้สูงส่งเพียงอย่างเดียว
สำหรับหนูคำว่าเจ้าชายมันหมายถึงคนที่เราจะรักและดูแลเค้าไปตลอดชีวิต
น้องหนูเป็นเจ้าชายของหนูคะ
 
หลังจากวันที่ครอบครัวเราได้รู้ว่าเรามีน้องชายเป็นคนพิเศษ
 
ครอบครัวเราต้องปรับเปลี่ยนทุกอย่างคะ
คุณแม่ต้องเลิกขายของเพื่อจะมาทุ่มเททุกอย่างให้กับน้องชาย
 
แม่เคยพูดกับหนูว่า
แม่เสียใจนะที่ตอนนั้นสนใจน้องซะลืมส่งเสริมความสามารถของหนู
ถ้าเกิดย้อนเวลาไปได้แม่จะผลักดันหนูให้มากกว่านี้
 
แต่หนูไม่เคยเสียใจเลยคะ
เพราะจะมีแม่ซักกี่คนคะที่จะเลี้ยงลูกปกติให้เสียสละทุกอย่าง
ให้กับน้องคนพิเศษของเราได้
หนูเชื่อคะว่ามีน้อยมาก
เพราะฉะนั้นหนูจึงรับไม่ได้หากเห็นครอบครัวไหนมีลูกปกติ
ที่คอยแกล้งลูกพิเศษหรือไม่สนใจเค้า
 
หนูรู้สึกว่าในเมื่อคุณทำให้เค้าเกิดมาได้ทำไมคุณไม่เลี้ยงเค้าให้ดีละ
 
ที่ข้างบนส่งเค้ามาอยู่กับเราก็เพราะอยากให้เราดูแลเค้าให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
 
 
 
น้องหนูเป็นออทิสติกขั้นรุนแรงคะ คือบกพร่องทุกด้าน
เค้าไม่สามารถเคี้ยวข้าวได้ถ้าเราไม่สอน
ร้ายกว่านั้นคือน้องหนูพูดไม่ได้คะ
แต่หนูก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันแปลกหรืออะไร
กลับรู้สึกว่าเพราะน้องทำให้ความคิดหนูเปลี่ยนไปในหลายๆเรื่องคะ
น้องทำให้หนูเป็นคนอดทน น้องทำให้หนูรู้จักเสียสละ
ทั้งชีวิตหนูเป้าหมายเดียวคือทำทุกอย่างเพื่อเป็นที่พึ่งให้เค้า
 
มันไม่สำคัญคะว่าน้องจะเป็นใครเป็นอะไร
แย่แค่ไหนคนภายนอกจะมองยังไง
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหนูคือน้องคะ
 
 
 
 
วันนี้จะขอจบตอน1เพียงเท่านี้นะคะครั้งหน้าจะมาต่อตอนสอง
เจ้าชายกับแฮปปี้แฟมมิลี่^^
เอนทรีย์นี้อาจจะไม่มีอะไรมากแต่หนูหวังว่า
คงจะเป็นประโยชน์กับคนอื่น
ไม่ใช่เฉพาะคนที่มีญาติเป็นออทิสติกนะคะ
 
ต่อให้เป็นคนปกติ
ก็ล้วนต้องการความรักคะ
แล้วตอนนี้คนรู้มั้ยคะว่าคนข้างกายคุณนั้นคิดอะไรอยู่
เค้าต้องการความรักจากคุณมากแค่ไหน?
ถ้ายังไม่ได้เริ่มก็เริมกันซะนะคะ<3
 
 
เมื่อใดที่คุณรักใครโดยไม่หวังผลตอบแทนเมื่อนั้นหละคะ
คุณจะได้รู้ว่าความสุขมันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม^^
 
 
 
 
คอนแทคมี:: twitter @babyprang
FB:::   Pongprang Sumrit
about autistic:::  สามารถขอเบอร์รับคำปรึกษาจะคุณแม่หนูได้ผ่านท่างอีเอ็มนะคะถามหนู
  ก็ได้คอมเมนต์ไว้ได้นะคะ

edit @ 18 Sep 2011 01:56:56 by เด็กน้อย_BABY

สวัสดีค่าาาา<3
 
น้องปรางค์มาแย้ววว>[]<
 
 
 
ก่อนอื่นต้องกราบขออภัยสุดตัว*ลงไปกราบท่าเบญจางคประดิษฐ์*
 
หายไปนานมากอย่างร้ายกาจ อั้ยย่ะ!!
อยากมาอัพมากแวะมาบ่อยคะแต่หนูอัพไม่ทันเลยTT
 
คุณพระช่วย แล้วเหตุใดวันนี้จึงอัพได้
 
นั่นสิเพราะอะไรหว่า{อ่าว อินี่วอนทีน}
 
อารมณ์ดีคะไปทัศนศึกษามาเมื่อวาน
 
แล้วทำไมไม่อัพเมื่อวาน??สงสัยใช่มั้ยคะ
 
คำตอบคือหลับคะ!
 
ถามเองตอบเองประสาทจริงๆเด็กคนนี้555555555555555
 
ปัดกวาดเช็ดถูบลอคคราวนี้ว่าจะเอากลอนมาลงคะ!!
เป็นนิราศที่หนูแต่งเองตอนไปทัศนศึกษาคะ
 
เก๋ๆ น่ารักอ้ะ!!>[]<
 
 
 
 
 
 
ตอนนี้มอหกหนูอยากจะบอกว่าเหนื่อยมว๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!
แบบหัวหกก้นขวิดหาที่เรียนกันแทบตาย
 
มีใครสงสัยมั้ยหนูอยากเรียนคณะอะไร??
ถึงไม่เรียนหนูก็จะบอกคะ=w=
 
หนูอยากเรียนนิติศาสตร์คะ
ทุกคนคงเข้าใจว่าจะสอบมธ.อะไรงี้
 
แต่
 
 
หนูเรียนรามคะ!หนูมีจุดยืน
 
 
เหตุผลคือ
+หนูเรียนพรีดีกรีอยู่แล้วมาสามปี{ถึงจะตกกระจายก็เถอะ}
+หนูอยากจบเร็ว
+หนูอยากเรียนเนฯไวๆคะ
+หนูอยากทำงานเลี้ยงพ่อแม่น้องได้ไวๆคะ
 
บางที่หนูว่าการแอตมิชชั่นก็ไม่ใช่คำตอบสำหรับทุกอย่างเว้นแต่ใครจะเลือกทางเดิน
ทุกคนย่อมมีเส้นทางเป็นของตัวเองใช่มั้ยคะหนูก็เป็นเด็กคนนึงที่กำลังจะเดินตามทาง
ที่ตัวเองเลือกไว้และหวังเพียงว่าหนูจะประสบความสำเร็จกับมันคะ^^\/
 
 
 
 
หลายคนอาจจะมองว่าเรียนรามโหยเรียนไม่เก่ง
ใช่คะหนูเรียนไม่เก่งเกรดแค่สามกว่าโง่อังกฤษด้วย
แต่ในตอนนี้หนูเลือกเรียนรามขณะเดียวกันเพื่อนหลายๆคะ
ยังหาทางเดินของตัวเองไม่เจอก็มีเลยนี่คะ
 
 
ยังไงก็หวังว่าทุกๆคนจะได้พบกับทางเลือกของตัวเองในเวลาอันใกล้นะคะ
 
 
 
 
หนูมีอีกเรื่องที่ต้องขอโทษคือเรื่องฟิคที่หนูไม่มาต่อ
เพราะไฟล์หายไปT[]T
กู้ไม่ได้แถมหนูขึ้นมอหกเรียนสอบเต็มอัตราสุด
สอบเสร็จเมื่อไหร่จะมารีไรท์แบบทีเดียวจบเลยค่า>[]<
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่หน้าเตรียมพบกับ!!!
 
=นิราศออนทัวร์หกสองห้าสี่เอสทีบียูยู=
 
ไว้พบกันครั้งหน้านะคะ<3
 
 
ติดต่อน้องปรางค์ได้หากต้องการปรึกษาเรื่องกลอนรึให้ช่วยนะจ้ะ
facebook::Pongprang Sumrit
twitter::@babyprang
 
บอกหนูหน่อยเน้ว่าตามาจากบลอคทักทายกันได้นะคะ
 
 
ลาหละคะ<3