บ้านหลังเล็กของเด็กน้อย

T H E M I S S I O N

.

.

.

[INTRO]FICTION The mission [yunjae,yoosu,changmin]

writer::babyprang,lonlyjae

Rate::PG-NC

คำเตือน เรื่องราวในฟิคเป็นเหตุการณ์สมมติไม่มีอยู่จริงไม่ได้จงใจทำให้ศิลปินเสื่อมเสียแต่อย่างใด

    หากท่านใดไม่ชอบกรุณากดออกจากเพจด้วยความสงบคะ

.

.

.

.

.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::T H E M I S S T I O N::::::::::::::::::::::::::::::::::::

“อ๊ะ!  อื้มมม”

.

.

.

เสียงครางแสนหวานดังก้องไปทั่วห้องพักหรูใจกลางกรุงโซลร่างสองร่างบดเบียดจนแทบจะจมหาไปกับเตียงร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเรียงตัวสวยงามนอนราบไปบนเตียงบนตัวของร่างสูงคงไม่ใช่ใครนอกจากร่างบางที่แสนยั่วยวนนั้นกำลังเริงระบำอยู่บนร่างกายอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อนกายขาวครางหอบกระเส่าร่างกายทั้งสองเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมือขาวจิกลงบนไหล่ลาดอย่าเผลอตัว ก่อนจะฉุดร่างสูงขึ้นมานั่งเพื่อมอบจูบอันเร่าร้อน ปรนเปรอรสรักอันแสนร้อนแรงและอ่อนหวาน ฝ่ายร่างสูงที่ทนความร้อนแรงของคนด้านบนไม่ไหวเริ่มสวนส่วนแข็งขืนที่ฝังอยู่ในกายขาวนวลด้วยแรงอารมณ์ ราคะที่ไม่อาจมอดดับ

“อ๊า นายแกล้งฉันคนบ้า อ๊ะ อ๊ะ!”

“ก็คุณยั่วผมเองนี่ อ๊า คุณนี่รัดแน่นเป็นบ้าเลย อื้มม”

คำพูดน่าอายเปล่งออกมาจากรึฝีปากหยักทำกายขาวที่แสนเร่าร้อนขึ้นสีจัดจนแดงไปทั้งตัว

“งั้นรอบเดียวก็คงไม่พอละสิ…อ๊ายุนโฮ อ้ะ! แรงอีกสิ แรงกว่านี้สิ”

“คุณนี่น้า ไหนบอกไม่ชอบใจร้อนไปได้”

.

.

.

.

บทเพลงรักอันแสนร้อนแรงดำเนินไปจนถึงห้วงทำนองสุดท้าย และเริ่มขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับไร้วันไร้คืน จนคนทั้งคู่หมดแรงและหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นพร้อมๆกันในรุ่งสางของอีกวัน

.

.

.

.

.

.

. 

“อื้มมมม ยุนโฮ นายจะรีบไปไหนของนายน่ะวันนี้มีงานเหรอ”

“ใช่สิคุณ วันนี้ผมต้องเข้าประชุมตอน9โมงนะเนี่ย คุณก็น่ารักเกินไปจนเราไม่ได้นอนกันทั้งคืนเลยฮะๆ”

“ไอ้บ้าเอ้ย นี่นายฟันฉันแล้วทิ้งรึไงฮะ”

“เขาไม่เรียกว่าฟันแล้วทิ้งหรอกครับคุณคิม ก็ผมฟันคุณไปตั้งหลายรอบแล้วนี่นา”

“ไอ้บ้า!!!”ไม่ว่าเปล่าร่างบางคว้าโทรศัพท์เครื่องสวยของร่างสูงทำท่าจะปาใส่ดีที่คนตัวโตกว่าเข้ารับไว้ได้ทัน

“ร้ายนักนะคุณผมไปก่อนนะ เออวันนี้อย่าใส่เสื้อคอกว้างนักละถ้าไม่อยากโดนล้อ”พูดไม่ทันขาดคำหมอใบโตก็อัดเข้าเต็มหน้าหล่อๆที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

“ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!”

“ช่วยมาเอาคืน แรงๆ ด้วยนะครับ”

.

.

.

.

.

ร่างสูงเดินออกจากห้องไปแล้วแต่คนตัวเล็กก็ยังคงหนังแก้มแดงอยู่ที่เดิม ก็ใช่สิใจเต้นไปกับคู่หมั้นของตัวเองแล้วนี่นา

.

.

.

.

.

ร่างบางได้แต่อารมณ์เสียอยู่ในใจแจจุงกับยุนโฮพบกันในงานเลี้ยงของครอบครัวแม่ของแจจุงกับแม่ของยุนโฮเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนคุณนายคิมและคุณนายชองก็เลยอยากให้ลูกทั้งสองของเธอได้เป็นเพื่อนกัน หลังจากวันที่รู้จักกันไม่นานนักยุนโฮก็บอกคุณนายชองว่าตนอยากแต่งงานกับแจจุงแทนที่คนเป็นแม่จะคัดค้านไหงคุณนายคิมดันเห็นดีเห็นงามกับคุณนายชองไปซะได้ วันที่แจจุงรู้ถึงกับอารมณ์เสียตามไปด่ายุนโฮถึงบริษัทอ้างว่าตัวเองแมนทั้งแท่งอย่างงั้นอย่างงี้

.

.

.

.

.

.

.

.

Flash back

.

.

.

.

“นายบ้ารึเปล่ายุนโฮนายเป็นบ้าอะไรของนาย!ฉันไม่ได้อยากแต่งงานกับนาย!!!ไปยกเลิกเรื่องที่พูดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

“ผมไม่ได้บ้า ผมอยากแต่งงานกับคุณและผมจะไม่คืนคำ” ยุนโฮพูดก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่า

“ไม่ต้องเข้ามาเลยนะ!!ออกไปชองยุนโฮไอ้คนเฮงซวย!”

“คุณอยากจะลองจูบกับคนเฮงซวยแบบผมไม่ละเด็ดนะคุณ”

“อี๊!!!!!!เก็บปากเน่าๆของนายไปเถอะปล่อยฉันนะ บอกให้ปล่อยไงไอ้บ้า!”

“งั้นเรามาเล่นเกมส์กันหน่อยมั้ยละ??”

“เกมส์บ้าอะไรของนาย!!!”

“เกมส์นี้เค้าเรียกว่าThe Mission”ร่างสูงขยับชิดริมฝีปากของอีกคน

“เกมส์นี้ไม่ยากคุณกับผมคนละหนึ่งข้อถ้าคุณตกหลุมรักผมผมชนะเกมส์จบ”

“แต่ถ้าไม่ คุณจะชนะและได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการว่าไงละรับคำท้ามั้ย??”

“นายคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอเอาสิ!!แล้วเราจะได้เห็นดีกันชองยุนโฮ!!!!”

“ระวังเถอะคิมแจจุงหัวใจของคุณน่ะมันจะกลายเป็นของผม”